Jong Volwassenes, geloof en die Kerk

Jong Volwassenes, geloof en die Kerk:

Om ’n Nuwe Generasie Beter te Verstaan

Voor ons hulle probeer reghelp, moet ons hulle eers verstaan.

Jong volwassenes is nie ’n probleem wat opgelos moet word nie.

Het jy al ooit na ’n jong volwassene gekyk en gewonder:

“Hoe op aarde werk hulle wêreld?”

Dalk is jy ’n ouer wat probeer verstaan waarom jou kind anders oor werk, verhoudings, geloof en die toekoms dink as wat jy op dieselfde ouderdom gedink het. Dalk is jy ’n predikant, jeugwerker of mentor wat wonder waarom jong volwassenes nie meer vanselfsprekend by die kerk inskakel nie.

Die waarheid is dat jong volwassenes vandag in ’n wêreld leef wat drasties verskil van dié waarin vorige generasies grootgeword het.

Hulle leef met slimfone, sosiale media, konstante nuus, wêreldwye krisisse, ekonomiese onsekerheid en ’n eindelose stroom menings. Hulle moet keuses maak oor studies, werk, verhoudings, identiteit en geloof terwyl dit soms voel asof almal aanlyn reeds weet wat hulle met hulle lewe wil doen.

Iewers tussen studies, werksoek, verhoudings, sosiale media en die vraag: “Wat doen ek eintlik met my lewe?” probeer hulle ook uitwerk waar God en die kerk in hulle wêreld inpas.

Dit is maklik om van ’n afstand af kritiek te lewer.

Ons kan sê jongmense is ongemotiveerd, onverantwoordelik, sensitief of onbetrokke. Ons kan kla dat hulle nie meer lojaal teenoor instellings is nie, dat hulle alles bevraagteken of dat hulle nie dieselfde kerklike gewoontes as vorige geslagte handhaaf nie.

Maar kritiek help ons nie noodwendig om hulle te verstaan nie.

Jong volwassenes is nie ’n probleem wat die kerk moet oplos nie.

Hulle is mense wat gesien, gehoor, verstaan en begelei wil word.

Baie jong volwassenes het nie alle geloof laat vaar nie. Hulle het eerder begin wegbeweeg van ruimtes waar hulle voel dat hulle nie eerlik mag wees nie. Hulle onttrek waar hulle vrae as opstandigheid beskou word, waar hulle pyn met maklike antwoorde weggepraat word, of waar hulle net welkom voel wanneer hulle reg optree.

Daarom moet ons benadering nie by oordeel begin nie, maar by nuuskierigheid.

Wat hoor ons agter hulle woorde?

Wat lê agter hulle stilte, skeptisisme of onttrekking?

Wat verklap hulle vrae oor hulle soeke na identiteit, behoort en betekenis?

Om jong volwassenes te verstaan, beteken nie dat ons met elke besluit of oortuiging hoef saam te stem nie. Dit beteken wel dat ons bereid is om eers te luister voordat ons reghelp.

Die kerk het ’n besondere geleentheid om vir jong volwassenes ’n ruimte te bied waarin hulle nie net geleer word wat om te glo nie, maar begelei word om ’n diep en volhoubare geloof te ontwikkel.

Hulle het mense nodig wat saam met hulle kan stap. Mense wat nie bang is vir moeilike vrae nie. Mense wat kan sê: “Ek verstaan nie alles wat jy beleef nie, maar ek wil luister.”

Dalk is dit waar ware bediening begin: nie by ’n perfekte program nie, maar by ’n mens wat bereid is om ’n ander mens werklik raak te sien.

Vraag om oor na te dink:

Wanneer laas het jy met ’n jong volwassene gesels met die doel om te verstaan, sonder om dadelik raad te gee?