Jong Volwassenes, geloof en die Kerk

Jong volwassenes is nie net die kerk van môre nie

Ons hoor dikwels dat kinders en jongmense “die kerk van môre” is.

Dit klink mooi, maar dit dra ook ’n gevaarlike boodskap: dat jongmense se waarde hoofsaaklik lê in wat hulle eendag kan word.

Jong volwassenes is egter nie net die kerk van môre nie.

Hulle is deel van die kerk vandag.

Hulle vra vandag vrae. Hulle beleef vandag pyn. Hulle het vandag gawes, idees, energie en ’n roeping. Hulle hoef nie eers ouer, meer gevestig of meer ervare te wees voordat hulle ’n betekenisvolle bydrae kan lewer nie.

Wanneer jong volwassenes werklik deel word van ’n gemeente, bring hulle nuwe perspektiewe. Hulle vra waarom ons dinge op ’n bepaalde manier doen. Hulle daag tradisies uit wat dalk lankal hulle betekenis verloor het. Hulle help die kerk om vars te dink oor geloof, gemeenskap en wat dit beteken om Jesus in vandag se wêreld te volg.

Dit kan soms ongemaklik wees.

Jong volwassenes aanvaar nie altyd ’n antwoord net omdat ’n ouer of ’n kerkleier dit gee nie. Hulle vra: “Waarom?” Hulle wil weet hoe geloof met die werklikheid van hulle studies, loopbane, verhoudings, identiteit en gemeenskap verband hou.

Dit beteken nie noodwendig dat hulle rebels is nie. Hulle probeer dikwels bepaal of die geloof wat aan hulle oorgedra is, ook sterk genoeg is vir die wêreld waarin hulle leef.

Hulle soek nie net kerklike aktiwiteite nie. Hulle soek egtheid.

Hulle wil weet of die mense wat oor liefde preek, ook liefdevol optree. Hulle wil sien of ’n gemeente plek het vir mense wat twyfel, swaarkry of anders dink. Hulle wil ervaar dat hulle name, stories en gawes saak maak.

Die kerk het die wysheid en ervaring van ouer generasies nodig. Ons het mense nodig wat al deur verlies, onsekerheid, verandering en geloofstryd geleef het.

Jong volwassenes het mentors nodig wat nie probeer om hulle lewens oor te neem nie, maar wat beskikbaar is om saam te onderskei.

Maar die kerk het ook die passie, kreatiwiteit en eerlikheid van jong volwassenes nodig.

Ons het mekaar nodig.

Wanneer jong volwassenes nie in die kerk tuis voel nie, verloor die kerk meer as net bywoningsyfers. Ons verloor stemme, verhale en gawes wat die liggaam van Christus voller kon maak.

Die vraag is daarom nie net: “Hoe kry ons jong volwassenes terug in die kerk?” nie.

’n Beter vraag is: “Watter soort geloofsgemeenskap is ons besig om te word?”

Is daar ruimte vir jong volwassenes om eerlik te praat?

Word hulle net genooi om stoele te pak en tegnologie te hanteer, of word hulle ook uitgenooi om saam te dink en leiding te neem?

Ken ons hulle name?

Weet ons waarmee hulle worstel?

Jong volwassenes is nie ’n projek wat bestuur moet word nie. Hulle is mede-gelowiges en mede-dissipels wat saam met ons probeer leer hoe om Jesus te volg.

Die kerk hoef nie jong volwassenes te vermaak om hulle te behou nie. Ons moet hulle eerder help om te ontdek dat hulle werklik behoort, dat hulle stemme tel en dat hulle deel is van God se werk in die wêreld.

Vraag om oor na te dink:Waar kry jong volwassenes tans ’n werklike stem in jou gemeente - en waar word daar hoofsaaklik namens hulle besluit?