Redes waarom Jongmense skynbaar van die kerk af wegdryf

Wanneer beskerming ’n borrel word

“Ry veilig.”

“Laat weet wanneer jy daar aankom.”

“Sit jou live location aan.”

“Moenie jou drankie alleen los nie.”

“Bel wanneer jy uitgaan. Bel wanneer jy terugkom. Bel sommer net, want ek raak nou bekommerd.”

Ouers sê hierdie dinge omdat hulle lief is vir hulle kinders. Ons weet die wêreld kan gevaarlik wees en ons wil beskerm wat vir ons kosbaar is. Maar soms skuif hierdie beskermingsdrang ongemerk oor na geloof. Dan wil ons jongmense nie net teen gevaar beskerm nie; ons probeer hulle teen elke moeilike vraag, vreemde idee en ongemaklike gesprek beskerm.

Baie jong volwassenes ervaar die kerk daarom as bang vir die wêreld. Bang vir kultuur. Bang vir sekere musiek. Bang vir flieks. Bang vir wetenskap. Bang vir mense wat anders dink. Bang vir vrae waarop ons nie onmiddellike antwoorde het nie. En kom ons wees eerlik: soms ís ons bang.

Geloof binne ’n borrel

Wanneer geloof hoofsaaklik oor vermyding gaan, leer jongmense dat ’n goeie Christen iemand is wat ver genoeg van die wêreld af bly. Moenie dit kyk nie. Moenie daarheen gaan nie. Moenie met daardie mense meng nie. Moenie daardie vraag vra nie. Moenie oor daardie onderwerp praat nie. Daar is natuurlik dinge waarvoor ons jongmense moet waarsku. Wysheid beteken nie dat alles aanvaarbaar of onskadelik is nie. Maar daar is ’n verskil tussen gesonde grense en ’n geloofsborrel. ’n Borrel kan ’n jongmens vir ’n tyd lank beskerm, maar dit berei hom of haar nie noodwendig vir die werklike wêreld voor nie.

Wanneer hulle universiteit toe gaan, begin werk of mense ontmoet wat anders dink, ontdek hulle dat die wêreld baie meer ingewikkeld is as wat hulle geleer is. Skielik moet hulle keuses maak waarvoor ’n eenvoudige “moenie” nie genoeg leiding gee nie.

Hoe dink ek as Christen oor kuns en vermaak? Hoe leef ek my geloof in ’n sekulêre werkplek? Hoe hanteer ek geld, mag, ambisie en sukses? Hoe reageer ek wanneer my kollegas of vriende anders glo? Hoe volg ek Jesus in ’n wêreld waar elke besluit nie netjies in ’n swart-en-wit blokkie pas nie?

Beskerming is nie dieselfde as voorbereiding nie

Jong volwassenes het nie net beskerming nodig nie. Hulle het voorbereiding nodig.

Die doel van geloofsvorming behoort nie te wees om ’n jongmens so lank moontlik van "Babilon" af weg te hou nie. Dit behoort te wees om hulle te leer hoe om getrou aan God binne "Babilon" te leef.

Daniël is ’n kragtige voorbeeld hiervan. Hy is nie uit Babilon gehou nie. Hy is in Babilon geplaas—tussen vreemde idees, politieke druk, kulturele verwagtings en waardes wat dikwels in stryd met sy geloof was. Tog het hy geleer om te onderskei. Hy het nie alles aanvaar wat Babilon aangebied het nie, maar hy het ook nie geweier om enigiets daarvan te leer nie. Hy het in die taal, kennis en kultuur van Babilon gegroei, sonder om sy diepste identiteit prys te gee.

Dit is die soort geloof wat jong volwassenes vandag nodig het.

Nie ’n geloof wat slegs werk wanneer almal rondom hulle saamstem nie, maar ’n geloof wat standhou in ’n komplekse wêreld.

Leer hulle om te onderskei

Ons belangrikste vraag kan nie net wees: “Hoe hou ons hulle weg van gevaar?” nie.

Ons moet ook vra: “Hoe leer ons hulle om wys te kies?” Onderskeiding beteken dat ’n jongmens leer om te vra: Wat is hier waar? Wat is hier mooi? Wat is hier gevaarlik? Wat vorm my karakter? Wat trek my nader aan Christus? Wat maak my minder menslik? Wat is die moontlike gevolge van hierdie besluit?

Hierdie soort wysheid word nie deur een preek of ’n lys reëls gevorm nie. Dit groei deur gesprekke, mentorskap, mislukkings, refleksie en die voorbeeld van volwasse gelowiges.

Jongmense moet sien hoe ons self ingewikkelde besluite hanteer. Hulle moet hoor dat ons nie altyd al die antwoorde het nie. Hulle moet ervaar dat geloof nie net ’n versameling verbodsborde is nie, maar ’n manier om wys, moedig en getrou te leef.

Van beheer na vertroue

Een van die moeilikste dinge vir ’n ouer of kerkleier is om te aanvaar dat ons nie elke besluit van ’n jong volwassene kan beheer nie. Ons kan leer, waarsku, begelei en bid. Maar uiteindelik moet hulle self leer kies. Wanneer ons te veel beheer, kan jong volwassenes begin voel dat ons hulle nie vertrou nie. Hulle leer ook nie noodwendig om self verantwoordelikheid te neem nie. Hulle wag bloot totdat ons nie meer kyk nie.

Die doel is nie om jong volwassenes afhanklik van ons reëls te hou nie. Die doel is om hulle te help om afhanklik van Christus te leef. Dit vra ’n ander soort geloofsvorming.

Minder paniek. Meer voorbereiding.

Minder beheer. Meer gesprek.

Minder: “Bly net weg.”

Meer: “Kom ons leer saam hoe om getrou hierbinne te leef.”