Waarom dryf jong volwassenes weg van die Kerk?

’n Geloof wat sterk genoeg is vir Maandag

Baie jong volwassenes sê nie noodwendig dat die kerk vals is nie. Hulle sê eerder dat die kerk soms vlak voel. Die boodskappe is positief. Die musiek is mooi. Die mense is vriendelik. Maar wanneer die werklike lewe swaar word, weet hulle nie altyd hoe dit wat hulle Sondag gehoor het, hulle Maandag moet help nie.

Hulle hoor dalk boodskappe soos: Wees ’n goeie mens. God wil hê jy moet gelukkig wees. Bid wanneer jy probleme het. Gaan kerk toe. Alles sal uiteindelik uitwerk.

Daar is waarheid in sommige van hierdie gedagtes. Maar wanneer dit die hele geloof word, is dit te dun om die gewig van ’n volwasse lewe te dra.

Die vrae het dieper geword

Jong volwassenes leef met vrae waarvoor ’n vinnige slagspreuk nie genoeg is nie.

Wat maak ek met angs wat nie weggaan nie? Wat doen ek wanneer ek depressief voel? Hoe bly ek hoopvol wanneer ek nie werk kry nie? Hoe verstaan ek geloof en wetenskap? Hoe dink ek oor my liggaam, seksualiteit en verhoudings? Wat maak ek met trauma? Wat doen ek wanneer ek bid, maar God stil voel?

Hierdie vrae is nie bloot tekens van rebellie of swak geloof nie. Dit is die vrae van mense wat probeer uitwerk hoe geloof in die werklike lewe lyk.

Wanneer die kerk net eenvoudige antwoorde gee, kan jong volwassenes voel dat hulle diepste worstelings nie verstaan word nie.

“Bid net meer” is nie altyd ’n voldoende antwoord vir iemand wat met ernstige depressie worstel nie.

“Alles gebeur met ’n rede” bring nie noodwendig troos vir iemand wat pas ’n geliefde verloor het nie.

“Jy moet net glo” help nie altyd iemand wat al jare lank eerlik met God worstel nie.

Dit beteken nie dat gebed, geloof of vertroue onbelangrik is nie. Dit beteken dat ons hierdie dinge nie as vinnige pleisters oor diep wonde moet plak nie.

Die evangelie moet ook Maandag bereik

Jong volwassenes wil weet hoe die evangelie hulle hele lewe raak.

Nie net hulle Sondag nie, maar ook hulle Maandag. Hulle werk. Hulle studies. Hulle geld. Hulle verhoudings. Hulle liggaam. Hulle ambisie. Hulle teleurstellings. Hulle eensaamheid. Hulle toekoms. Hulle pyn.

Hoe lyk Christelike integriteit wanneer jou werkgewer druk op jou plaas om oneerlik te wees? Hoe lyk roeping wanneer jy werkloos is? Hoe volg jy Jesus wanneer jou verhouding verbrokkel? Hoe vind jy jou identiteit wanneer almal rondom jou suksesvoller lyk? Hoe leef jy met hoop wanneer jou planne nie uitwerk nie?

Dit is die plekke waar geloof óf dieper word óf irrelevant begin voel.

’n Geloof wat net in ’n kerkgebou werk, is nie voldoende nie. Jong volwassenes het ’n geloof nodig wat saam met hulle kantoor toe gaan, op kampus langs hulle sit, deur hulle verhoudings loop en hulle in die middel van slapelose nagte ontmoet.

Dieper geloofsvorming

Die kerk se antwoord kan nie bloot wees om langer of ingewikkelder preke te lewer nie. Diepte beteken meer as baie inligting. Diepte ontstaan wanneer mense leer hoe die groot verhaal van die evangelie met hulle gewone lewe verbind. Dit gebeur wanneer iemand hulle help nadink oor werk en roeping. Wanneer ’n mentor met hulle praat oor geld, mag, sukses en mislukking. Wanneer hulle leer om die Bybel nie net as ’n versameling losstaande antwoorde te lees nie, maar as die verhaal van God se verlossing en teenwoordigheid.

Dit gebeur ook wanneer die kerk eerlik is oor lyding. Die Christelike geloof belowe nie dat gelowiges nooit angstig, hartseer, verward of teleurgesteld sal wees nie. Die Bybel is vol mense wat huil, kla, wag, worstel en vra. Geloof beteken nie dat die lewe altyd eenvoudig is nie. Dit beteken dat ons nie alleen deur die ingewikkeldheid hoef te gaan nie.

Jong volwassenes het mentors nodig

’n Kursus of erediens kan baie beteken, maar geloof word dikwels die diepste in verhoudings gevorm. Jong volwassenes het mense nodig wat bereid is om saam met hulle deur die moeilike vrae te loop. Nie mense wat voorgee dat hulle alles verstaan nie, maar mense wat iets van God se getrouheid oor baie jare beleef het. Hulle het iemand nodig wat kan sê: “Ek het ook al gewonder waar God is.” “Ek het ook al ’n seisoen beleef waarin gebed moeilik was.” “Ek het ook al ’n droom verloor.” “Kom ons stap saam hierdeur.” Die kerk verloor jong volwassenes wanneer ons net vir hulle antwoorde gee, maar nie ons lewens met hulle deel nie.

Meer as ’n slagspreuk

Die evangelie is nie vlak nie. Dit spreek lewe en dood, sonde en genade, liggaam en siel, werk en rus, geregtigheid en vergifnis, verlies en hoop aan.

Maar ons moet bereid wees om die diepte daarvan saam met jong volwassenes te ontdek.

Hulle het nie ’n mooier slagspreuk nodig nie. Hulle het ’n geloof nodig wat sterk genoeg is om hulle vrae te dra.

’n Geloof wat nie net op ’n Sondag goed klink nie.

’n Geloof wat Maandag nog hou.