Waarom Jong volwassenes die kerk verlaat

Jy hoef nie jou brein by die kerkdeur te los nie

Baie jong volwassenes voel dat hulle ’n onmoontlike keuse moet maak.

Óf ek hou my geloof, óf ek hou my brein.

Óf ek dra ’n Bybel, óf ek dra ’n wit laboratoriumjas.

Óf ek glo in God, óf ek neem wetenskap ernstig op.

Maar dit is ’n valse keuse.

Jy hoef nie jou brein by die kerkdeur af te gee om ’n gelowige te wees nie.

’n Wêreld van navorsing en tegnologie

Jong volwassenes leef en werk in ’n wêreld van medisyne, tegnologie, data, sielkunde, ingenieurswese en wetenskaplike navorsing.

Hulle studeer hoe die menslike liggaam funksioneer. Hulle werk met kunsmatige intelligensie. Hulle ondersoek die oorsprong van siektes. Hulle ontwikkel nuwe tegnologie. Hulle leer om bewerings met navorsing en bewyse te toets.

Wanneer die kerk wetenskap bloot as ’n bedreiging of vyand voorstel, ontstaan daar spanning.

’n Jongmens begin wonder: “Moet ek nou kies tussen dit wat ek in die lesingsaal leer en dit wat ek Sondag in die kerk hoor?”

Sommige besluit uiteindelik dat die kerk nie ’n plek vir ernstige denke is nie. Nie noodwendig omdat hulle Jesus verwerp nie, maar omdat hulle voel hulle vrae word gevrees of vermy.

God is nie bang vir goeie vrae nie

Die kerk behoort nie bang te wees vir eerlike navorsing en goeie vrae nie.

Die wêreld wat wetenskaplikes ondersoek, is steeds God se wêreld. Elke sel, sterrestelsel, chemiese proses en menslike brein vorm deel van die skepping.

Waarheid is nie God se vyand nie.

Dit beteken nie dat elke wetenskaplike teorie altyd finaal of onfeilbaar is nie. Wetenskap ontwikkel juis omdat nuwe navorsing bestaande idees toets en verfyn. Maar geloof hoef nie op vrees te reageer wanneer nuwe vrae ontstaan nie.

Ons kan eerder met nederigheid vra: Wat weet ons? Wat weet ons nog nie? Wat sê die Bybel werklik? Wat probeer die teks kommunikeer? Waar het ons dalk ons eie interpretasie met God se waarheid verwar?

Geloof en nederigheid hoort bymekaar.

’n Mikroskoop en ’n Bybel

Ons praat soms asof ’n mikroskoop en ’n Bybel nie in dieselfde kamer mag wees nie—asof die Bybel allergies is vir laboratoriums.

Maar deur die geskiedenis heen het baie gelowiges die studie van die natuur as deel van hulle aanbidding verstaan. Om die skepping te ondersoek, kan ’n mens se verwondering verdiep.

Hoe meer ons oor die kompleksiteit van lewe leer, hoe meer redes het ons om nederig te word.

Die kerk hoef nie vir jong volwassenes te sê: “Moenie vra nie.”

Ons kan sê: “Kom ons vra saam voor God.”

Nie: “Wetenskap is gevaarlik.”

Maar: “Hoe ondersoek ons God se skepping met eerlikheid, verwondering en nederigheid?”

Hulle denke behoort ook aan God

Jong volwassenes wat medies, biologie, ingenieurswese, tegnologie, sielkunde of datawetenskap studeer, het nie minder geloofsvorming nodig nie. Hulle het meer nodig.

Hulle moet gehelp word om te vra hoe hulle beroep deel van God se roeping kan wees.

Hoe beoefen ’n dokter medisyne met deernis en integriteit? Hoe dink ’n tegnoloog oor die etiese gebruik van data? Hoe ontwikkel ’n ingenieur oplossings wat mense dien? Hoe werk ’n sielkundige met respek vir die volle menswaardigheid van ’n persoon?

Die kerk behoort vir hierdie jong volwassenes te sê: “Jou denke behoort ook aan God. Jou navorsing, kreatiwiteit en intellektuele vermoëns kan deel wees van jou diens aan Hom.”

Skep plek vir gesprek

Kerke hoef nie op elke wetenskaplike vraag ’n onmiddellike antwoord te hê nie. Maar ons kan ruimtes skep waar jong volwassenes eerlik kan praat.

Nooi gelowige dokters, wetenskaplikes, terapeute, ingenieurs en akademici om hulle stories te deel. Laat jongmense vrae vra sonder om bang te wees dat hulle geloof bevraagteken sal word. Erken wanneer ’n onderwerp ingewikkeld is.

Een van die geloofwaardigste sinne wat ’n kerkleier soms kan sê, is: “Ek weet nie, maar kom ons ondersoek dit saam.”

Daardie sin kommunikeer nie swakheid nie. Dit kommunikeer nederigheid.

Geloof wat dink

Christelike geloof vra nie dat ons minder moet dink nie. Dit roep ons om dieper, eerliker en wyser te dink. Ons hoef nie elke vraag as ’n aanval te ervaar nie. ’n Vraag kan ook ’n uitnodiging wees—’n uitnodiging om dieper te leer, ons aannames te ondersoek en God met ons hele verstand lief te hê. Jong volwassenes hoef nie tussen geloof en denke te kies nie.

Hulle moet in die kerk ontdek dat hulle God met hulle hart, siel én verstand kan dien