Waarom Jong volwassenes die kerk verlaat

Waarheid, genade en die moed om te luister

Sommige van die redes waarom jong volwassenes van die kerk af wegdryf, is ongemaklik om te bespreek. Hulle ervaar die kerk soms as onderdrukkend, eksklusief en onveilig vir mense wat twyfel.

Ons hoef nie met elke persepsie saam te stem nie. Maar wanneer ’n groot groep jong volwassenes dieselfde ervarings verwoord, moet ons bereid wees om te luister.

Meer as net “moenie”

Vir baie jong volwassenes voel dit asof die kerk net een woord oor seksualiteit, liggaamlikheid en verhoudings het:

“Moenie.”

Moenie dit doen nie. Moenie daaroor praat nie. Moenie so voel nie. Moenie vra nie. Moenie erken dat jy sukkel nie.

Aan die ander kant leef hulle in ’n kultuur wat sê: “Doen wat jy wil. Jou liggaam behoort net aan jou. Jou begeertes definieer jou. Niemand mag enige grense aan jou stel nie.”

Baie jong Christene sit vas tussen twee uiterstes: skaamte aan die een kant en grenslose individualisme aan die ander kant.

Wanneer hulle nie veilig voel om eerlik in die kerk te praat nie, begin sommige ’n dubbele lewe lei. Hulle leer watter antwoorde hulle in die kerk moet gee, terwyl hulle hulle werklike vrae en worstelings elders bespreek.

Die oplossing is nie dat die kerk moet ophou om oor waarheid te praat nie. Die oplossing is dat ons moet leer om waarheid met genade, wysheid en pastorale sensitiwiteit te kommunikeer.

Jong volwassenes het nie net reëls nodig nie. Hulle het wysheid nodig. En wysheid groei in veilige, eerlike verhoudings.

Is julle liefde eg?

Jong volwassenes het dikwels vriende wat anders as hulle glo. Hulle vriende kom uit ander kulture en godsdienstige agtergronde. Sommige het geen godsdiens nie. Sommige het ’n ander seksuele oriëntasie. Ander is deur die kerk seergemaak.

Wanneer hulle hoor hoe Christene oor “ander mense” praat, luister hulle baie fyn.

Hulle vra nie net: “Is julle leer suiwer?” nie. Hulle vra ook: “Is julle liefde eg?”

Die Christelike geloof maak unieke aansprake. Jesus sê dat Hy die weg, die waarheid en die lewe is. Ons hoef nie hierdie waarheid te versag om aanvaarbaar te wees nie.

Die vraag is egter hoe ons hierdie waarheid uitleef.

Wanneer waarheid soos ’n klub gebruik word waarmee mense geslaan word, gaan jong volwassenes terugdeins. Wanneer waarheid egter soos ’n tafel geleef word waarheen Jesus gebroke, sondige, verwarde en soekende mense nooi, begin hulle dalk weer luister.

Jesus het nie waarheid versag nie. Maar Hy het ook nie mense vermy omdat hulle anders, gebroke of uitgesluit was nie.

Die kerk moet leer om twee dinge tegelyk te doen: vasstaan in Christus en wyd oop wees in gasvryheid.

Nie ’n eksklusiewe klub vir mense wat reeds alles reg het nie, maar ’n genadegemeenskap vir mense wat Jesus nodig het.

Wanneer twyfel jou verdag maak

Baie jong volwassenes ervaar ook dat daar min ruimte vir eerlike twyfel in die kerk is.

Wanneer jy vrae vra, voel mense ongemaklik. Wanneer jy sê jy twyfel, word jou geloof bevraagteken. Wanneer jy erken dat jy nie weet nie, word daar vinnig probeer om jou met ’n korrekte antwoord stil te maak.

Maar die Bybel is vol mense wat vrae vra.

Die Psalms vra vrae. Job vra vrae. Jeremia en Habakuk vra vrae. Thomas twyfel. Selfs gelowige mense in die Bybel roep uit: “Waar is U, Here?” en: “Hoe lank nog?”

God is nie bang vir ons vrae nie.

Die probleem is nie altyd dat jong volwassenes twyfel nie. Die probleem is dat hulle dikwels alleen twyfel.

Wanneer niemand bereid is om saam met jou in die onsekerheid te sit nie, leer jy om voor te gee. Jy glimlag in die kerk, sê die regte woorde en steek jou werklike vrae weg.

Die geskenk van eerlikheid

Een van die grootste geskenke wat ’n volwasse gelowige aan ’n jongmens kan gee, is om eerste eerlik te wees.

Om te sê: “Ek het ook al geworstel.”

“Ek het ook al vrae gehad waarvoor daar nie vinnige antwoorde was nie.”

“Ek het ook al gebid en gevoel asof God stil is.”

“Ek glo steeds, maar nie omdat alles eenvoudig is nie.”

Wanneer ’n leier, ouer of mentor eerste eerlik is, gee dit die jongmens toestemming om tweede eerlik te wees.

Twyfel hoef nie die einde van geloof te wees nie. Dit kan soms die pad na ’n dieper, meer volwasse geloof word.

Ons het beter teenwoordigheid nodig

Wanneer ’n jongmens sê: “Die kerk is irrelevant,” hoef ons nie dadelik die kerk te verdedig nie. Ons kan vra: “Vertel my meer.”

Wanneer hulle sê: “Ek sukkel om te glo,” hoef ons nie onmiddellik te begin preek nie. Ons kan vra: “Hoe lank dra jy al hierdie vraag?”

Wanneer iemand sê: “Ek voel nie welkom nie,” help dit nie om bloot te antwoord: “Maar almal is welkom!” nie.

Vra eerder: “Wat het gebeur wat jou onwelkom laat voel het?”

Die kerk het nie net beter antwoorde nodig nie. Ons het beter teenwoordigheid nodig.

Wanneer jong volwassenes sê: “Julle het my verloor,” beteken dit nie altyd: “Ek wil nooit weer gevind word nie.”

Soms beteken dit: “Julle het opgehou luister. Julle het nie my wêreld verstaan nie. Julle het my vrae te vinnig toegemaak. Julle het nie geweet waar ek inpas nie.”

Daar is steeds hoop.

Baie jong volwassenes wat van die kerk af wegdryf, is nie noodwendig klaar met Jesus nie. Hulle is dalk moeg vir oppervlakkige antwoorde. Hulle is dalk deur mense seergemaak. Hulle is skepties oor instellings. Hulle het dalk nog baie vrae.

Maar die persoon van Jesus bly vir baie van hulle vreemd aantreklik.

Ons roeping is daarom nie om jong volwassenes terug kerk toe te skree nie.

Ons roeping is om so naby aan Jesus te leef dat hulle iets van Hom in ons kan herken.

Nie paniek nie.

Nie beheer nie.

Nie skuld nie.

Maar waarheid, genade en die moed om werklik te luister.